de saudade

de saudade
Saudade voor de noordkust van Spanje

donderdag 26 september 2019

Trizonia - Préveza en naar huis

 
De grote brug bij Patras.
We vertrekken zaterdag 10 augustus uit Trizonia, het plan is om naar Mesolonghi te gaan. De oostelijke wind is helaas wederom minder dan voorspeld, zelfs bij de brug van Patras waar meestal veel wind is, is er ditmaal te weinig om te zeilen. Als we in de vaargeul naar Mesolonghi zijn, komt er een bootje naar ons toe. De ingang is gesloten tot 14.00 uur, want ze zijn daar aan het baggeren. Dat betekent een uur wachten, hm, daar hebben we niet zo veel trek in. Inmiddels hebben we tegenwind, maar ook die is nog steeds minder dan voorspeld en het water is heel vlak. Wat zullen we doen? Door naar het eiland Petalas is nog zo'n 4 uur varen. Na het raadplegen van de Windy app besluiten we om het te doen. De verwachting is dat we hooguit op het laatste deel, na de passage van het eiland Oxio hardere westenwind krijgen, wat een halfwinds rak zou zijn. Maar ook deze wind komt pas veel later, als we al uitgebreid gezwommen hebben bij Petalas. De volgende ochtend hebben we een heerlijk zeiltochtje tot aan Kastos, op het vervolg naar de Vlikho baai is de wind weer op.
Maandagochtend eerst naar de medische post in Nidri, we zijn direct aan de beurt. De arts bekijkt de wond en vindt dat het er goed uit ziet, er is geen spoor van infectie. Opluchting! Ze snijdt de rest van het dode weefsel weg, dat is nu goed uitgedroogd, en verzorgt de wond. Ze denkt dat het nog circa een maand zal duren voor het helemaal dicht is, want het is een diepe wond. We spreken af dat we woensdag en vrijdag nog een keer terug komen voor controle en verzorging. We zijn opgelucht en blij.
Het blijkt hier een privé gebeuren, maar in eerste instantie hoeven we niets te betalen. Natuurlijk moeten we wel een formulier invullen, maar toch, het gaat op goed vertrouwen. Uiteindelijk betalen we voor de 3 consulten
€ 60,-, een redelijk bedrag vinden wij en ook John, de eigenaar van de hond. Die was nogal bezorgd dat ze een belachelijk hoog bedrag zouden rekenen.


Van woensdag tot vrijdag liggen we aan het steigertje van Nidri Marine voor water, de was en het gemak. Het blijkt wel wat duurder geworden, we betalen nu € 12 (was € 10) en water kost extra, elektra is nog steeds inclusief. Verder hebben we relaxte dagen in de Vlikho baai, waar helaas kwallen zijn wat het zwemmen minder aangenaam maakt.

Op zondag 18 augustus wordt het tijd om richting Préveza te gaan, we ankeren achter het vissershaventje. Het is heerlijk weer, weinig wind en niet heel heet, zo´n 32 graden. Maar wat vooral heel fijn is, is dat het ´s nachts goed afkoelt tot zo´n 22 graden. Nog een keer eten en gedag zeggen bij de favoriete restaurants The Mermaid, Mythos en pizza bij Antonio, waarna we zaterdag 24 augustus weer op onze plek gestald worden bij Ionion Marine.


Drukte bij de brug over het Levkas kanaal.

Bij Ionion Marine worden we weer naar onze winterplek gereden.
De schipper gaat er te voet achteraan.
Helaas wordt het net nu we op land staan heter, tot circa 36 graden en ook ´s nachts is het op land minder koel dan in het water. In de middag gaan we daarom iedere dag zwemmen bij een strandje bij het oude fort, handig nu we de auto weer hebben. Dat zwemmen is ook goed voor de wond aan Willems kuit.


Vrijdag 30 augustus doen we ´s morgens de laatste klusjes en gaat het winterkleed weer over de Saudade. Ons logeeradres in Grévena is slechts 2,5 uur rijden, dus dat is een relaxed begin van de terugreis. De volgende dag is Paracin in Servië onze bestemming. Bij de grensovergang van Noord- Macedonië naar Servië staan we 2 uur te wachten. Het blijkt dat dit weekend voor héél veel Duitsers, Oostenrijkers, Hongaren, Bulgaren, Serviërs, etc. de vakantie af loopt en die zijn allemaal op weg naar huis. Balen!


In het restaurant van het hotel in Paracin bestellen we een spies.
Deze is voor 2 personen, maar het is zo veel vlees dat we het lang niet
op krijgen en de rest mee nemen in een doggy bag.

Voor zondag hebben we een flink stuk gepland, tot voorbij Wenen, want weinig vrachtverkeer. We hebben stom genoeg geen rekening gehouden met het drukke vakantieverkeer. De aardige jongedame van het hotel tipt ons over een kleinere (rustigere?) grensovergang met Hongarije. We besluiten die te nemen, want het is maar weinig omrijden. Het lijkt er inderdaad niet heel druk, maar we doen er evengoed weer 2 uur over om de grens te passeren, grrrr. Vervolgens zijn er veel wegwerkzaamheden en daardoor files in Hongarije.


Nu komt het heel goed uit dat we eten in de doggy bag bij ons hebben. We zijn uiteindelijk 12 uur onderweg voordat we bij het gasthof aankomen, waar de aardige eigenaar ons een bier op de kamer brengt want hij is eigenlijk al gesloten. Gelukkig blijven we hier 2 nachten, even geen snelweg!
 
 
Uitstapje naar Baden met o.a. deze bloemenklok.
De rest van de thuisreis kunnen we het een stuk rustiger aan doen, de dagafstanden zijn niet heel groot meer, o.a. rijden we een stuk langs de Donau. Na gezellige logeerpartijen bij onze neef Chris en zijn gezin en daarna in Darmstadt bij vrienden Susanne en Frank rijden we via de Rijn en de Moezel verder naar het westen. Er is tijd voor sightseeing onderweg


Burg Eltz langs de Moezel ligt er sprookjesachtig bij.

Drone verbod!

We gaan de burcht niet in om hem te bekijken, want dat kost 20 euro.
Veel geld vinden wij en dan mag je ook nog niet eens fotograferen.

Het gezellige plein van Cochem.

Vanaf het balkon van de hotelkamer in Cochem kijken
we uit over de Moezel en het kasteel.


Een tip van Frank is om Saarburg te bekijken. Het is inderdaad een schattig toeristisch plaatsje met een waterval van 5 treden in het centrum.


Nog een tip van Frank: het uitkijkpunt Saarschleife
met een prachtig uitzicht over de Saar.


De laatste 2 nachten verblijven we in een hotel in de prachtige natuur bij Trier, gerund door een zeer vriendelijk Nederlands echtpaar waarvan de man heerlijk kookt. Van daaruit gaan we met de trein Trier bekijken, wat ons een beetje tegen valt. De oude Romeinse overblijfselen zijn wel interessant, maar de stad zelf is niet bijzonder en de winkelstraten hebben vooral de internationale ketens.


De Porta Negra in Trier.


De Kaiserthermen in Trier staan helaas in de steigers.

Ondergronds in de Kaiserthermen.


Een privé bad ondergronds in de Kaiserthermen.
Rechts achter zijn goed de zuiltjes van de vloerverwarming te zien.


Het laatste hotel ligt mooi in de natuur vlak bij
Burg Ramstein. 
En zo gaan we op 8 september op huis aan, ook weer fijn, en is de heerlijke zomerperiode ten einde. Maandags gaan we gelijk naar de huisarts om de wond te laten zien. Zij snijdt wat korst weg en schrijft een bepaalde pleister voor. Daarna gaat het hard met de genezing, in een week tijd is het open deel gehalveerd. Op dit moment (26 september) is er nog een heel klein stukje open wond over, we zijn nu al met al 2,5 maand verder, maar het einde van dit avontuur is nu echt in zicht.



vrijdag 9 augustus 2019

3 weken geparkeerd in het pittoreske Vathi en op de terugweg naar Préveza

Met Sammy voor de kliniek in Galatas.
Sammy, de taxichauffeur die eigenlijk Sotiris heet, pikt ons iedere ochtend om 10.00 uur op om naar de polikliniek in Methana te gaan. In het weekend gaan we een half uur eerder, want dan moeten we naar de kliniek in Galatas en dat is iets verder rijden. Na de wondverzorging kan Jeanet even boodschappen doen, in Vathi is namelijk geen supermarkt, of moet er nog wat bij de apotheek gehaald worden. Toevallig heeft dat weekend het artsenteam van Methana, Valadina en Costadina, dienst in Galatas. Op zondag eindigt hun dienst om 8.30 uur en ze vragen ons om voor die tijd te komen, zodat zij zelf ook die dag de wondverzorging kunnen doen. We zijn blij met hen, dit toont hun betrokkenheid. Betekent wel om 6.30 uur opstaan, maar goed, later kunnen we siësta houden.

De mensen van de taverna To Vathi waar we voor liggen, op hun terras werd Willem gebeten, zijn aardig en betrokken. Makis, een vriend van John, en zijn familie houden de boot in de gaten als we weg zijn en dat is geen overbodige luxe. Bij stevige zijwind hebben we bij het afmeren op 1 dag 2 boten aan onze ankerketting! Gelukkig blijft ons anker goed in de grond.

Tavernas To Limanaki links met de rode kleedjes
en To Vathi rechts met de ongeluksplek.

We eten dus af en toe bij deze taverna maar onze voorkeur gaat uit naar de taverna ernaast, To Limanaki. Het eten is er beter en de service helemaal. Shoula, de eigenaresse, is een schat. Ze is heel betrokken, bied aan om voor ons te wassen wat we zelfs één keer niet mogen betalen. Het eerste drankje is telkens gratis, ze hebben speciaal Amstel Free voor ons gehaald, gratis voorafje, gratis toetje en gratis likeurtje voor Jeanet. Het is ongelofelijk eigenlijk. Ze heeft een grote douche/toilet die gratis is voor klanten en dat is vooral in het begin makkelijk zolang Willem even geholpen moet worden bij het douchen.
Het pittoreske Vathi, overdag zijn we soms de enige boot in de haven.

Sammy komt af en toe gedag zeggen als hij mensen komt oppikken voor een ritje naar de vulkaan. Dat is hier in de buurt de grote attractie. Jeanet kan fijn zwemmen en snorkelen. Er zijn hier verrassend veel mooi gekleurde visjes.




Hanjo en Marjon van de Passion die ons toen het gebeurde zo goed geholpen hebben komen nog en nachtje in Vathi liggen, ze zijn een weekje met hun kinderen aan het varen. En zo kabbelen de dagen voort.

Op een zondagmiddag komt er een buslading ouderen eten en dansen
op het terras van To Vathi.

Op maandag 22 juli komt de eigenaar van de hond John, die eigenlijk Jannis heet, in de namiddag in Vathi terug. Hij heeft een vriend meegenomen, Nicos, en die is bijna afgestudeerd arts. Er moet gegeten worden, dat gaat op zijn Grieks, dus de hele tafel wordt vol geladen. Veel schelpdieren (oesters, kokkels, garnalen, inktvis), voor Jeanet een feestmaal, Willem is minder enthousiast. Ook heeft hij een fles ouzo uit Samos meegenomen, voor als Willem weer alcohol mag drinken. Dinsdag gaan zij met ons naar de polikliniek in Methana en woensdag moeten we terug naar het ziekenhuis in Nafplion om te kijken of de hechtingen er uit kunnen. Gelukkig heeft John een grote Jeep van zijn moeder mee. Het is best gezellig onderweg en je zult het niet geloven, maar het beroep van deze John is ......bakker!
In het ziekenhuis is het heel druk in de wachtkamer, het is een inloopspreekuur. We zijn blij dat John en Nicos bij ons zijn, want we hebben geen idee waar we ons moeten melden. Na ongeveer 3 kwartier is Willem aan de beurt, John gaat mee naar binnen. De chirurg is heel tevreden, verwijdert een paar hechtingen en zegt dat de rest van de hechtingen er na 5 a 6 dagen uit kunnen. Dat kan in Methana / Galatas gedaan worden, we hoeven niet terug te komen. Willem mag meer lopen en kan stoppen met de antibiotica. Jippie!!! Die avond weer een biertje met drinken.
Op de terugweg stoppen we nog bij een supermarkt en rijden we via Methana om verslag uit te brengen aan de artsen daar en voor een lunchstop. Jeanet hoort op een gegeven moment dat de ringtone van Nicos telefoon een tango is, dus ze vraagt of hij misschien een danser is. Blijkt dat hij dat al jaren van plan is! Maar John heeft hem er vanaf gepraat, zegt dat het niets voor hem is. Wij zeggen John dat hij daar mee op moet houden, omdat het juist geweldig is. Hilariteit alom, het is net een kibbelend echtpaar die twee vrienden. 's Avonds drinken we nog gezamenlijk een ouzo en Nicos is er helemaal van overtuigd om eindelijk tangoles te gaan nemen. De volgende dag vertrekken ze rond lunchtijd.



Eten bij To Vathi achter onze boot.
Wij zijn dan al weer met Sammy in Methana geweest. Valedina snijdt wat van het dode weefsel weg en vindt dat Willem nog door moet gaan met de antibiotica. Helaas heeft de wond wat pus, vandaar. Balen! We moeten weer Amstel Free kopen tot grote hilariteit van Sammy. Het goede nieuws is dat we een dag over kunnen slaan met de wondverzorging.
De laatste hechtingen worden op maandag 27 juli verwijderd. Willem krijgt voor de volgende ochtend de instructie om eerst 10 minuten te zwemmen, dan de wond af te dekken en vervolgens naar de polikliniek te komen. Dat is een heerlijke verrassing, hoewel het voor hem wel een beetje erg vroeg is om te zwemmen.

Bij dit strandje zwemt en snorkelt Jeanet meestal.
Vaak is er niemand anders.


Willem mag na bijna 3 weken weer zwemmen.


Maar na de wondverzorging komt de grootste verrassing: we kunnen vertrekken! Na de nodige instructies hoe we de wond moeten verzorgen, het inslaan van een flinke hoeveelheid gazen, verband, antibiotische spray en dergelijke, nemen we afscheid van Sammy. We waren blij met hem, hij heeft ons heel goed geholpen en we hadden lol met elkaar.


Met Shoula voor haar taverna.

Na gedag zeggen bij To Vathi, nog een laatste keer eten bij Shoula, deze keer mogen we zelfs NIETS betalen, en nog een afscheidskoffie de volgende morgen varen we woensdag in 3 uurtjes zonder wind naar Korfos. Alles gaat goed. Vrijdag 2 augustus gaan we door het kanaal terug naar Korinthe, waar we zaterdag veel wind hebben wat een vervelende deining in de haven geeft.

In Korinthe op het plein met de mooie fontein.

Inmiddels heeft Willem kunnen stoppen met de antibiotica, in totaal heeft dat dan 3 weken geduurd. De ouzo van John uit Samos blijkt erg lekker! De wond gaat heel langzaam vooruit, we worden steeds handiger in de wondverzorging. John vraagt regelmatig via Whatsapp hoe het gaat en of hij een arts moet zoeken om naar de wond te laten kijken. We hadden het slechter kunnen treffen.

Wandeling naar het strand van Korinthe.
Zondagochtend is er helaas ook nog te veel wind om te vertrekken. Pas dinsdags gaan we verderop, 10 mijl naar Kiato, waar we Ajax 's avonds gelijk zien spelen tegen PAOK Saloniki. Bij terugkomst aan boord blijkt dat we liggen te rollen, er is geen wind maar dus wel deining. Balen!
Doordat we Kiato als tussenstop hebben genomen, is de afstand kort genoeg om direct naar Trizonia te gaan en Galaxidhi over te slaan. Het is woensdag weliswaar een lange vaardag, maar het is te doen. Helaas zonder het voorspeldje windje in de rug. In Trizonia blijkt dat we nu moeten betalen, slechts € 7,- voor ons, maar het was altijd gratis hier. Maar goed, ze zijn de marina wel aan het opknappen met meer watertappunten, elektra en werkende lantaarnpalen! De komende dagen staat er verderop naar het westen een stevige westelijke bries, dus we moeten even wachten tot zaterdag of zondag voordat we verder kunnen.
Inmiddels geneest de wond best goed, de kleinste van de 2 open plekken is bijna dicht. En wat al die tijd toch opmerkelijk is: Willem heeft geen pijn. Ons plan is om zo snel mogelijk naar Nidri op het eiland Levkas te gaan en daar bij de medische post de voortgang te laten beoordelen door een arts. Met een beetje geluk kunnen we er maandag aankomen.